De macht van Vrees in 1984 De partij heeft absolute controle over elk van zijn burgers, die niet alleen hun acties
maar hun meningen eveneens controleren. In kinderen, wordt dit gedaan door hen de manieren van Ingsoc te onderwijzen zodra zij het kunnen begrijpen en door het hebben van hen word lid van groepen zoals de Ondergeschikte Liga van het anti-Geslacht en de Spionnen. Met volwassenen, staan zij hen toe op het communautaire centrum werken om gebeurtenissen zoals de Week van de Haat te organiseren. Soms niettemin, is dit niet genoeg. De partij zal dan tactiek van vrees aanwenden om V.N.-loyale burgers in voorlegging te duwen. De vrees veroorzaakt mensen aan shirk vanaf wat zij zij gelieve te geloven die hen controleren. De vrees is een terugkomend onderwerp dat eerst aan het begin van het boek wordt vermeld. Toen Winston de agenda kocht en het bij zijn vlakte opende, Orwell bovengenoemde " hij had het guiltily huis in zijn korte case." gedragen; Zelfs met niets geschreven daarin, was het een het compromitteren bezit (9). Enkel door de agenda te kopen, voelde hij schuldig. Niets was nog geschreven daarin vanaf. Enkel door het openen, was het redelijk bepaald dat het door dood (9) worden gestraft. Hij voelde teveel vrees niet nog, maar Winston panicked nadat hij MET GROTE BROER neerschreef! al manier onderaan de agendapagina. Hij had thoughtcrime, niet alleen door dat te schrijven maar begaan omdat hij het onbewust dacht. Winston begon over de Gedachte Politie en alle geruchten over hen te denken. De geruchten zeiden dat zij bij nacht kwamen en u weg namen en uiteindelijk u werd gelaten verdampen. Spoedig na zijn eerste paniek kwam de aanval over de Gedachte Politie een incident van het gebruik van vrees betreffende kinderen. In de wereld van 1984, is de slechtste vijand van een ouder zijn of haar eigen kind. Winston was Mevr. Parsons met haar gootsteen gaan helpen afvoeren toen haar kinderen van controle uitgingen. Zij waren binnen de hele dag geweest en het hangen van Europees-Aziatische gevangenen in het Vierkant van de Overwinning willen zien. De kinderen waren lid van de Spionnen en de zoon had gezegd aan Winston u een verrader bent! U bent een gedachte-misdadiger! U bent een Europees-Aziatische spion! Ik zal u ontspruiten, zal ik u laten verdampen, zal ik u naar de zoute mijnen sturen! (23). Dit gedrag was typisch nu van kinderen, die op elke manier rebels schenen te zijn behalve dat zij had volledige loyaliteit aan de Partij. Aangezien keerde Winston verlaten de flat van Mevr. Parson''s en naar zijn vlakte terug die hij het voor mensen meer dan dertig om van hun eigen kinderen (24) bijna normaal was worden bang gemaakt heeft gedacht. De partij had de liefde verplaatst die de kinderen voor hun ouders zouden moeten hebben voor de Partij en slechts de Partij te houden van. De partij gebruikte deze liefde om vrees in te druppelen in mogelijke gedachte-misdadigers en hen te maken de Partij dienen of aan het afschuwelijk lot lijden. Later in de roman, vreest Winston dat de Gedachte Politie hem en Julia zal vangen en hij haar dat " vertelt; Wij zijn niet fysisch de doden. Zes maanden, een jaar, vijf jaar, mogelijk. Ik ben bang van dood“ (113). Ook, dacht hij aan het huren van M. Charrington'' s ruimte alsof zij opzettelijk meer dichtbij aan hun graven stapten. Aangezien hij het wachten op de rand van het bed zat dat hij opnieuw aan de kelders van het Ministerie van Liefde (116) heeft gedacht. Winston is zich zeer ervan bewust dat zijn acties hem gedood zullen krijgen, en eerder dan het goedkeuren van dit, vreest hij het. Hij nog blijft loyaal aan Julia, echter, en nog heimelijk de werken tegen de Partij. Dit alle einden nadat hij wordt gevangen en definitief aan de Partij in Zaal 101 voorlegt. De uiteindelijke overwinning van de Partij over Winston wordt bereikt door zijn grootste vrees te exploiteren. Winston was afschuwelijk bang van ratten, en de Partij gebruikte dit aan hun voordeel. Nadat de Gedachte Politie Winston ving en zij hem maakten alles geloven de bovengenoemde Partij, zou hij nog geen Julia verraden. Nochtans, aangezien de kooi van ratten dichter aan zijn gezicht groeide, geschreeuwde doet Winston, „het aan Julia! Doe het aan Julia! Niet me! Julia! Ik geef wat niet u aan haar doet. Scheur haar gezicht weg, ontdoe van haar aan de beenderen. Niet me! Julia! Niet me“ (236). De laatste trilling van hoop voor Winston was verloren. Hij had Julia wegens de vrees verraden de Partij op hem duwde. Hij verraadde het één ding dat hij de Partij niet uit hem kon nemen heeft geloofd, en door dit te doen, hij definitief leerde om van Grote Broer te houden.